the salam stories: verbindende liefdesverhalen over ontmoetingen in Jordanië

Jordanië dus. Of all places.

Toen ik het nieuws aankondigde, prutste mijn mama iets feller in haar haar. Of ik niet nog even zou wachten? Tot het daar iets kalmer is. Mijn zus vroeg of ik mijn honger naar ontmoetingen niet gewoon in Australië kon stillen. Mijn papa stuurde een duimpje. Mijn broer trok een yallayalla vanuit Zuid-Amerika. Inmiddels is de fam gelukkig team Jordanië geworden, net als mijn beste buddies.

Laat ons niet delulu zijn. Jordanië grenst niet aan de meest vredige buren. Zonder in politiek gezeur te vallen – want only good vibes on this blog – is het niet te ontkennen dat er al eens bommen door het Jordaans luchtruim vliegen. En nu B i b i & T plannen hebben voor een nieuwe rivièra en de G azanen* in zowel Egypte als Jordanië willen onderbrengen, lijkt het me niet onterecht om mijn ogen en oren open te houden voor escalaties. De ambassade weet van mijn gaan en staan.

Inderdaad, of all places werd het Jordanië. Maar waarom?

Het goede voornemen van 2024 was eindelijk eens werk te maken van Arabisch. Niet het Fusha uit de Koran of het nieuws, maar het Levantijnse dialect Amiya. Straatarabisch. Wat ze spreken in Libanon, Syrië, Jordanië en Palestina. En ik geloof dat je een taal het best leert door er volledig in te duiken. Syrië en Palestina waren niet meteen mijn go-to, maar Jordanië? Daar wilde ik altijd al eens naartoe. Petra bewonderen. Drijven in de Dode Zee met een dikke laag modder op mijn blije gezicht.

Drie weken, dacht ik. Dat werden er vijf.

En toen was het gebeurd.

Verliefd op de geur van zwartgeblakerde aubergines in stoffige straten. Op het geritsel van vijgenbomen en het slenteren door de souks. Op het schaterlachen van kinderen met reeënogen, het gerinkel van geitenbellen en de zeemzoete stem van de imam bij het oproepen tot gebed.

Ahhh, de Levant. Waar het leven traag gaat. Waar je, dronken van muntthee, de tijd neemt om te luisteren naar de verhalen van oude olijfbomen.

En dan die taal. Die poëzie.

Wanneer iemand je in het Nederlands mooi noemt, zeg je ‘bedankt’. In het Arabisch zeg je: “Het is door de schoonheid van jouw ogen dat je mij als mooi ziet.”

Wanneer iemand je huis verlaat, zeg je ‘Het was leuk, tot de volgende keer.’ In het Arabisch zeg je: “Je hebt ons huis verlicht met je aanwezigheid.”

Niet alleen de taal, maar ook de shwei-shwei mindset betoverde me. Het leven stopt hier niet na werktijd. Winkels en restaurants blijven tot laat na middernacht open. Haast lijkt een onbekend concept. In vergelijking met België gebeurt alles trager, met aandacht – een we zien wel-houding die ik niet gewend ben.

Sinds ik terug ben, besef ik hoe anders het kan. Hoe ik mezelf jarenlang voorbijgerend ben. Altijd bezig. Altijd productief. Zelfs in het weekend. Projecten starten terwijl ik eigenlijk al op leeg stond. Afspraken met familie en vrienden afzeggen omdat werk voorging. Me-time moest ingepland worden. Met wat zijn wij in deze maatschappij dan bezig, vraag ik mij af.

Waarom eigenlijk?

Grappig toch? Wij noemen dat lui. ‘Zij’ slapen te lang uit. ‘Zij’ nemen de tijd. Maar ondertussen rennen ‘wij’ gestrest rond. Het is maar net door welke bril je kijkt.

En dan heb ik het nog niet eens over het eten gehad. De zes kilo die ik mee naar huis nam. Happy kilo’s. Aaaaalles wordt hier klaargemaakt met een OD aan zeit zeitoen (olijfolie).

Ik kan blijven pennen over mijn headoverheels, maar één blogbericht is niet genoeg.

Ontmoetingen met mensen uit andere culturen wakkeren bij mij een kinderlijke verwondering aan. Mijn imaginair staartje gaat kwispelen. Hoe we allemaal in de kern mens zijn, en toch, hoe de kleinste alledaagse gewoontes zo verschillend kunnen zijn. Ik hang aan lippen. Kruip bijna op schoot.

Mijn schoenen knellen onder de kerktoren, dus ik trek ze uit en start een nieuw hoofdstuk in het Midden-Oosten. Dit keer iets definitiever. Als Nederlandstalige copywriter en juf Nederlands op het mooiste plekje van Amman.

Dus ik waag de sprong. En ik heb er mille bi mille (1000%) goesting in.

Met deze blog deel ik mijn verwonderingen. Want als er iets is dat de wereld nodig heeft, is het nieuwsgierigheid naar ontmoeting.

En ontmoeting zorgt voor verbinding.

Warme knuffel,
Ma3 esalameh (Vrede zij met jou)

*Kleine verduidelijking: Om mijn blog niet kwijt te geraken, is het aangeraden om de eigennamen van zijdienietgenoemdmogenworden niet volledig te schrijven.