Van een ijskoude hostelkamer, waar ik een verroeste heater angstvallig in de gaten hield (hate to break it to you, maar ja, ook het Midden-Oosten kent winters!), naar een warme meisjeskamer bij de familie Marshod met mansaf en thee – een verblijf als een zoen op mijn voorhoofd. Dan hop, naar een piepkleine studio. En dat met wallen die tot op mijn knieën hingen. Ik wist dat de zoektocht naar een eigen plekje niet vanzelf ging gaan.
Maar eind goed, al goed. Ik vond niet zomaar een appartement, maar een droomplek—beter dan ik ooit had durven hopen. Mijn verlanglijst was bescheiden: op wandel- of fietsafstand van het werk, een balkonnetje en wat ademruimte. Wat kreeg ik? Een gelijkvloers met een patio, citroenbomen, sinaasappelbomen en siertegels die lijken alsof ik in een Marokkaanse riad woon.
Deze ochtend zat ik daar, met een dampende koffie in mijn handen, de zon op mijn snoet, en dacht: amai, dit is het. Alles klopt.
Ondertussen mocht ik ook mijn eerste échte werkdag beleven. In december was ik al remote begonnen, maar eindelijk ontmoette ik mijn collega’s in real life. Voor wie het nog niet wist: ik werk als dutch community officer en copywriter voor een reisagentschap dat umrah en hajj organiseert. Met andere woorden, ik zorg ervoor dat klanten uit Nederland zonder stress en met de juiste info op reis kunnen.
En mijn collega’s? Zo. Ontzettend. Lief.
Vanaf moment één voelde ik me welkom. Ik ben hier de enige niet-moslima, en toch lijkt dat niemand iets te kunnen schelen. Een van de enigen zonder hoofddoek, die niet vast tijdens ramadan, en de enige die de gebedsruimte enkel van buitenaf bekijkt. Maar nergens een scheve blik, nergens een gevoel van ‘anders zijn’. Alleen openheid, vriendelijkheid en nieuwsgierigheid naar wie ik ben. Ik word overal in meegenomen, spontaan meegevraagd om te gaan eten, en geen seconde met een scheve blik bekeken. Ik voel me erbij horen.
Alles wijst erop dat dit een islamitisch bedrijf is. Er is een gebedsruimte, opgerolde gebedstapijtjes in de hoek, en een paar keer per dag zie ik vanuit mijn ooghoek hoe de managers zich knielen om te bidden. Mijn toetsenbord heeft Arabische letters, en gisteren speelden mijn collega’s Mona en Dania een spel waarbij ik een Arabische letter gaf en zij razendsnel een dier, land en gerecht moesten bedenken. You know the game. Perfecte oefening voor mijn Arabisch!
Iedereen kijkt uit naar de ramadan alsof het een langverwachte zomer is. De supermarkten zijn overvol, etentjes worden gepland, en er hangt een voelbare spanning in de lucht. Gek dat ik er niet over kan meepraten, maar het maakt me des te nieuwsgieriger om de ramadan-vibes in een moslimland te beleven. Of de vastenperiode morgen of zaterdag begint, is nog onzeker—het hangt af van de dunste maansikkel. Dus, alle ogen op de lucht gericht.
Een nieuw leuk zinnetje dat ik heb geleerd dat je zegt wanneer je heel content bent is: على راسي كل الكراسي Even fonetisch geschreven: à la raasi – alles op mijn hoofd. En om het nog iets enthousiaster te maken: à la raasi oe kol e karaasi – alles op mijn hoofd en de stoelen erbij.
Dus: Amman, à la raasi oe kol e karaasi! على راسي كل الكراسي
De volgende keer blog ik over mijn verblijf bij de Marshod familie en hoe ik een nawwartuna heb mogen ervaren ❤
the salam stories: verbindende liefdesverhalen over ontmoetingen in Jordanië 
Plaats een reactie