the salam stories: verbindende liefdesverhalen over ontmoetingen in Jordanië

Gisteren is het exact een maand geleden dat ik besloot mijn leven omver te gooien en te verhuizen naar het verre Midden-Oosten. Geen tijdelijk taalavontuur zoals ik vorige zomer deed, maar for real. Een nieuw hoofdstuk.

Tijd om even op een steen te kruipen en te reflecteren, want ging en gaat het allemaal wel zo vanzelf? Opnieuw beginnen in een land waarvan ik de taal niet ken, een land met inwoners wiens religie ik niet deel. Waar mijn familie en vriendinnen niet op hoek van de straat wonen?

To be honest, ik voel mij soms echt een duts.

Wanneer ik een volledig in het Arabisch geschreven menukaart in mijn handen krijg, de ober bezweet de volledige kaart in het Arabisch laat opnoemen en dan maar gewoon een chai nana – een muntthee – bestel.

Wanneer ik ‘yamien’ en ‘yasar’ – links en rechts – maar niet onder de knie krijg en de niet-Engels sprekende taxichauffeurs constant de verkeerde kant opstuur. Roaaaad trip baby, haha.

Wanneer ik moet betalen met kleingeld en niet weet welke munten hoeveel waard zijn en de winkelbediende gniffelt en mij gerust stelt met een ‘Inshallah, op een dag begrijp je het wel.’

Wanneer ik naar de supermarkt ga en voor rayons vol producten en merknamen sta die ik niet ken en dan maar naar huis ga met enkel een vertrouwde Kinderchocoladereep terwijl ik mij net blauw heb betaald aan Ubers.

Wanneer ik soep wil maken en niemand in de supermarkt begrijpt wat ik met ‘blokjes groentenbouillon’ bedoel.

Wanneer iedereen tegen mij in het Arabisch spreekt en ik op alles ‘Sahh’ – ja – zeg, terwijl ze mij net vijftien vragen hebben gesteld. Zonder te weten of ik misschien net een nier heb verkocht.

ik heb ook wel enkele dagen gekend waarop de spanning en zoektocht naar houvast even heel zwaar leken en vooraan leken te staan, luid en onvermijdelijk. Zeker toen de pms iets heviger dan normaal was en een misverstand op het werk dramatischer leek dan dat het was. Dan heb ik mij heel kwetsbaar gevoeld in een grote, onbekende wereld. Gelukkig is er de alarmlijn van mijn vriendinnen en loopt er hier ook een fijn grietje rond (Sara, loveyouuuu) dat net als ik de grote oversteek van België naar Jordanie heeft gedaan en mij wat gidst tussen al die nieuwe gevoelens. 

Maar alles begint stilaan vertrouwd te worden. Meneer Ramadan van de plaatselijke kruidenierswinkel vindt het niet erg om in gebrekkig Engels en gebarentaal te tonen waar de havermout staat. Collega’s worden stilaan vriendinnen. De familie Marshod nodigt mij geregeld uit voor een etentje en de bovenbuurman checkt af en toe of ik zin heb in een tas thee en verhalen over Egypte. Ik ben lid van een wandelclub en sinds gisteren mama van een schuurmachine waarmee ik een tweedehandstafel in bright blue ga diy’en. Op dinsdag ga ik naar de schilderles en leer ik werken met waterverf. Thirty-something adult things, you knooow. Beetje bij beetje valt alles op zijn plaats.

Natuurlijk heb ik af en toe zin om op straat iemand te kidnappen, in een kartonnen doos te steken en alle vijf voet een vraag kan stellen waar ik bijvoorbeeld mijn gordijnen kan laten inkorten en of de heater kan ontploffen terwijl ik slaap. Maar de charme van ergens opnieuw te beginnen is onbeschrijfelijk en iets wat ik iedereen aanraad. Ik kom mijzelf elke dag opnieuw tegen, maar ik groei en bloei met energie die ik in het haastige Europa nooit heb gevoeld.

En terwijl ik dit schrijf, geniet ik van een tas koffie terwijl ik luister naar de vertrouwde stem van Sofie Lemaire tijdens de Wereld van Sofie op Radio 1. Terwijl ik de Whatsappberichtjes van mijn beste vrienden lees en naar een foto van mijn papa en mijn metekindje Julia kijk. Met de Midden-Oosterse zon op mijn snoet. Verlangend naar de iftar van deze avond bij mijn nieuwe vriendin Abrar.

One month down. A life to go.

Een warme knuffel,
Ineke